Była zdecydowaną zwolenniczką realizmu, krytyczną wobec impresjonizmu. Malowała przede wszystkim portrety ale interesowała sie także tematyką rodzajową i pejzażami. Pracowała w oparciu o solidny warsztat akademicki o bezbłednym rysunku, przemyślanej kompozycji i dbałości o perfekcyjny realizm. Pod koniec lat 80-tych zaczęła zdobywać uznanie, medale na wystawach, zbierac pochwały i otrzymywać zamówienia. Zaczęła też interesować się problemem swiatła w malarstwie, bezwiednie zbliżając sie do impresjonizmu. 
W 1892 roku poślubiła lekarza Antoniego Bohdanowicza i z nim wróciła do Warszawy, gdzie chciała założyć własną szkołę malarstwa dla kobiet. Śmiertelna choroba serca uniemożliwiła te plany.

   Anna Bilińska była kobietą wspaniałego charakteru, dzielnie walczącą z wielką biedą, zachowującą imponującą osobistą godność, choć los ją ciężko doświadczał. Kazimierz Walewski pisał o niej: "Dusza niepospolicie szlachetna i harda, gardząca reklamą".